ANASAYFA

Bu şarkım sana benden son rüzgar eser delice

belki canlanır gözünde hatıralar

hatırlatır belki sana canın yanar düşündükçe sürgün sözlerini

söz vermiştin yalancı...

sana nasıl yandığımı batağına battığımı saf kalbimle kandığımı duysunlar utanmam

 bana nasıl kıydığını aşkı zevke sattığını cümle alem duysa bile yüzün kızarır mı ?

Bundan sonra adını anarsam kalbimden seni söküp atmazsam

 bir bir resimlerini yakmazsam cezam sana benzemek olsun

 

 

Dost dediğin, sevilecek biri olmadığı zamanlarda bile  seni sevmeli. Sarılacak biri olmadığı zamanlarda bile sana sarılmalı, dayanılmaz olduğun zamanlarda bile sana dayanmalı, Dost dediğin fanatik olmalı, bütün dünya seni üzdüğünde bile sana moral Vermeli, Güzel haberler aldığında seninle dans etmeli Ve ağladığında seninle ağlamalı, Ama hepsinden daha çok, dost matamatiksel olmalı! Sevinci çarpmalı, Üzüntüyü bölmeli, Geçmişi çıkartmalı, Yarını toplamalı...Kalbinin derinliklerindeki ihtiyacı hesaplamalı Ve her zaman bütün parçalardan daha büyük olmalı

 

 

                                                               

                                    

 

KÜÇÜĞÜM

Aynı sokakta oturuyorduk

Adı esrarengiz
Herkes onun hakkında farklı şeyler söylerdi
Hepsi nedensiz

Kirli sakalları vardı
Kahverengi gözleri, kumraldı

Ben nefret ederim
Ama mahallenin bütün kızları ona hayrandı

Bir gün onunla yolda karşılaştık

Çok güzel bir yüzü vardı
O an sanki kalbim durdu
Deli gönlüm ona aşık oldu

Bir gün kızlarla evde otururken
Mahalleyi sirenler içinde bir ambulans geldi

Ambulanstan alelacele inenler hızla onun evine girdi
Bütün mahalle aşağıya indik ve seyre daldık,

Birkaç dakika sonra onu sedyeyle dışarı çıkardılar
Önümden geçerken "bende seni küçüğüm" dedi ve gözlerini yumdu

Donup kaldım herkes bana bakıyordu eve doğru koşmaya başladım
Göz yaşlarım durmadan akıyordu

 

 

 

 

 

 

 

 

Soru : Dünyanın en mutlu çifti kimlerdir?
> >>Cevap: Adem ile Havva.
> >>Soru : Neden Adem ile Havva?
> >>Cevap: Çünkü;
> >>1- Adem´in de Havva´nın da kaynanası olmadı.
> >>2- Adem de Havva da aldatılmaktan korkmadı.

> >>4-Adem: Arkadaşlarımla maç yapmaya gidiyorum.´ diyemedi.
> >>5- Havva kız arkadaşlarını eve toplayıp akşama kadar dedikodu yapamadı.
> >>6- Adem hiçbir zaman poker partisine gidiyorum deyip, gecenin bir köründe
> >>eve sarhoş
> >>gelemedi
> >>7- Adem hiç uzun iş görüşmeleri için yurtdışına gidemedi. Gitse
> >>bile gittiği yerde otel odasında kalamadı.
> >>8- Sevgililer Günü´nü
> >>unutmaktan doğan kavgalar çıkmadı.
> >>9- Randevulara gecikince trafiği bahane
> >>edemediler.
> >>10- Yüksek gelen faturalar nedeniyle tartışmadılar.
> >>Özel günlerinde birbirlerinin sevmedikleri arkadaşlarını davet etme gibi
> >>bir
> >>ihtimalleri olmadı.
> >>12- Adem hiçbir zaman Havva´ya ´Sen bu dünyada
> >>gördüğüm en güzel kadınsın > derken yalan söylemedi.
> >>13- Hiçbir zaman röntgenleyen var mı? diye tedirginiliğe düşmediler.
> >>14- Onlar enflasyon canavarıyla hiç tanışmadılar. Birikimlerini batırıp,
> >>alacak bankacılarla
> >>da hiç karşılaşmadılar.
> >>15- Hiçbir zaman birbirlerinin yüzüne telefonu kapatamadılar. Telefonda >
> >>kavga da etmediler.
> >>16- Hiçbir zaman Havva, Beni en son ne zaman sinemaya götürdün, en son ne
> >>zaman dışarıda yemek yedik demedi.
> >>17- ´Senden başka gül koklarsam namerdim´ lafı da gerçekti ve Havva da
> >>bunun > doğru olduğuna emindi
> >>
> >> __._,_.___

 

 

 

 

 

 

 

уüяєğιη уüяєğιмι ѕüяüкℓємιşкєη, ѕєηι ση∂αη öтüяü ѕєνмєуι öğяєηмιşкєη, вυ кαℓвιмι ιçιмє νєяєη∂єη, мυнαввєтιηι кαℓвιмє ѕєяєη яαввιм∂єη ѕєηℓι ¢єηηєт ιѕтιуσяυм

 

 

 

 

 

 

 

Biz sanki seninle " olmayan bir trenle " " bitmeyen bir tünelde"
Biz seninle uçurtma yaptık martıları , kıyısız bir denizde
Göçebe kelebekler barınmıştı parmak uçlarına
Beni görmeliydin burnumu bir buluta sokup ağlamıştım saatlerce

Bir otobüsün kırık koltuğunda uyuya kalmıştım
Bana böyle ölmek yakışmıyordu anlatamadım ...
Biz seninle birbirimizin şiirleri,
Biz seninle birbirimizin hiçbirşeyi olmayı başarıyorduk

Şimdi biz birlikte görmezden geliyoruz kendimizi
Biz ninniler dinliyoruz karanlıklarda olmayacak kişilerden
Biz seninle çocukluk bulaştırdık kendini aslan sanan yüreklerimize..

    Sahi seni özlemenin Türkçesi ne?

 

 

 

 

 

  Farkında mısın?

Son günlerde ne kadar da aciz kaldık

Bize ait cümleler kurmaktan

Bırak seni seviyorum demeyi,

Bir günaydını bile çok görür olduk birbirimize



Tükenen, sevgimiz mi,

Yoksa, yoksa dilimiz mi varmıyor?

Ne sen bana iyi misin diyorsun,

Ne ben sana günaydın

Farkında mısın? ağzımızı bıçak açmıyor



Sebepsiz değil yavan kelimelere baş vurmamız,

Saçlarını bile taramıyorsun eskisi gibi.

Benimse içimden gelmiyor tıraş olmak.



Eskiden daha zili çalmadan açardın kapıyı.

Kokunu taa aşağılardan duydum derdin.

Özledim derdin.

Kısar gözlerini, ya sen ya sen derdin.



Öylece sarılıp kalırdık kapı eşiğinde.

Kaç gecedir koltuğun bir kenarında uyuyup kalıyorum.

Öyle arttı ki son günlerde romatizmalarım.

Adeta kar yağıyor geceleri sol omzuma.

Sana ilaçlarımın yerini korkudan soramıyorum.

Ya cevap vermezsen,

Ya git kendin al dersen.

Korkuyorum işte,

Sevginin tükendiğini bilmekten korkuyorum.



Dün, ilk defa kahvaltı etmişsin beni kaldırmadan.

İlk defa çayı dün soğuk ve şekersiz içtim.

Kaç zamandır adımla seslenmiyorsun bana

Bir tabloyu meydana getiren iki unsur gibiyiz.

Senin vurdumduymazlığını,

Benim aksiliğim tamamlıyor.

Sen ayrı odadan kalkıyorsun,

Ben taa uçtaki odadan.

Bir suçlu gibi öne eğip başımızı,

Öylece geçiyoruz yanından birbirimizin.

Hiç umursamadan!



Yok yok bu böyle olmayacak.

Ya sen aç kıza telefon

Ya ben bu böyle olmayacak.

İstersen oğlanları sen ara,

Onlar seni daha bir severler.

Kısaca ya ben gideyim, ya sen

Belki de bir zaman ayrı kalırsak,

Kim bilir belki de özleriz birbirimizi.



Bu günleri hiç düşünmeden,

O hoyrat, o pervasızca harcadığımız,

Aşkımıza nasıl muhtacım şimdi, nasıl! Bilemezsin.

Olsun, bir müddet yemeği dışarıda yerim.

İlaçlarımı masanın üstüne geceden dizerim…

Parmağıma ip bağlarım falan.

Ya da istersen ben gideyim.

Gideyim de nereye.

Galiba yaşlanmamalı insan.
Şuç erkek veya kadın olmakta değil,

Suç dediğim gibi o hoyratça harcadığımız

yılların bir bedeli olmalı.



Dün o filmi seyrederken ağladığını gördüm

Sanma ki fark etmedim.

Sanki ikimizin son dönemi.

Ne kadar açığa vursak ta öfkemizi,

Gem vuramasak ta alışkanlıklarımıza.

Demek ki bazı şeylerin çok geç anlaşılıyormuş değeri.

Bir ara gözüm takıldı, saçlarına karışmış akların.

Benimse kış çoktan oturmuştu şakaklarıma.



Hatırlar mısın ilk yemeğe çıktığımız günü,

Nasılda elim ayağıma dolaşmıştı hani, Hatırlar mısın,

bir mecal kalırcasına gülüğünü,

Şimdi ise bak yüreğimiz bir mecal.

Dağ başı yalnızlıklarına mahkum ettik birbirimizi.

Ne zaman biter bu suskunluğumuz bilmem.

Ya bir ölüm anı çığlığıyla,

Sahi ben ölürsem ağlar mısın?

Bana, bana hiç sorma.

Düşünmek bile acıtıyor içimi.

Cam kesiği ağrılara gark oluyorum.

Hem benim bildiğim önce,

Erkekler ölür.

O zamanda sen,

O zamanda sen kalacaksın yapayalnız.

Ne yapar, ne edersin bu koca şehirde.

Kim getirir her sabah o çok sevdiğin,

Taze fırın ekmeğini.

Kim sular bahçeyi,

Kim budar yediverenlerini.

Ve kim koyar sen daha uyanmadan

Yastığına o en güzel güllerini…

Zor değil mi?

Yaşamın en zor tarafı işte.

Kolay değil alışkanlıklardan,

Bir an için vazgeçmek.

Zaten, zaten benim tek alışkanlığımda sensin.

Yok, yok senden vazgeçemem.

Zaten benim bildiğim,

Erkekler özür dilemeli ilk,

Galiba daha bir yakışıyor

Seni seviyorum demek erkeğe.

Yok yok, bu sabah kalkınca,

İlk işim sana sarılıp ve hiç yüksünmeden,

Ve kırgınlığı bir yana atıp,

Seni seviyorum demeliyim.

Seni seviyorum günaydın demeliyim.

Günaydın bir tanem,

Seni çok seviyorum.

 Canım karım… Günaydın

 

Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına
düşüşü ve burnun herkesten başkaydı işte.
Güldüğün zaman yukarıya bakardın. Yukarı kalkan
başın ve gülen gözlerin vardı, ne güzeldiler...

Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum.

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. Duvarlara,
vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu
çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum
herşeyi, her şeyi erteleyişim oluyordun. Kalp ağrısı
oluyordun, birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor,
köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların
üzerinden atlıyorduk. Cesurduk... Ufuk çizgisi maviydi,
gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller.

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Sevinçlerim oluyordun arasıra, sen hiç bilmiyordun.
Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten
sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları...
Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların
bana inat, başın her şeye meydan okuyarak.
İşte yine aynı... Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi.
Değiştik sanıyordum.

Ve sen yine bilmiyordun.

ZİNDANDAN MEHMEDE MEKTUP

Zindanda iki hece.Mehmed'im lafta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de geri adam,boynunda yafta...

Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mi?..Belki ..Daha ölmedim!

Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli,
Kırmızı tuğlalar altı köşeli.
Bu yol da tutuktur hapse düşeli...

Git ve gel... Yüz adım...Bin yıllık konak
Ne ayak dayanır buna ,ne tırnak!

Bir alem ki, gökler boru içinde.
Akıl almazların zoru içinde
Üstüste sorular soru içinde.

Düşün mü,konuş mu, sus mu ,unut mu?
Buradan insan mı çıkar,tabut mu?

Bir idamlık Ali vardı,asıldı
Kaydını düştüler,mühür basıldı.
Geçti gitti,birkaç günlük fasıldı

Ondan kalan,boynu bükük ve sefil;
Bahçeye diktiği üç beş karanfil...

Müdür bey dert dinler,bugün"maruzat"!
Çatık kaş...Hükumet dedikleri zat...
Beni Allah tutmuş kim eder azat?

Anlamaz;yazısız,pulsuz,dilekçem...
Anlamaz!ruhuma geçti bilekçem!

Saat beş dedi mi,bir yırtıcı zil
Sayım var, maltada hizaya dizil!
Tek yekun içinde yazıl ve çizil!

Insanlar zindanda birer kemmiyet;
Urbalarla kemik,mintanlarla et.

Somurtuş gibi bıçak,nara gibi tokat;
Zift dolu gözlerde karanlık kat kat...
Yalnız seccademin yönünde şefkat

Beni kimsecikler okşamaz madem
Öp beni alnımdan,sen öp seccadem!

Çaycı getir ilaç kokulu çaydan!
Dakika düşelim,senelik paydan!
Zindanda dakika farksız aydan

Karıştır çayını zaman erisin
Kopuk kopuk,duman duman erisin!

Peykeler,duvara mihli peykeler
Duvarda,başlardan yağlı lekeler
Gömülmüş duvara,bas bas gölgeler...

Duvar,katil duvar yolumu biçtin
Kanla dolu sünger... Beynimi içtin

Sukut...Kıvrım kıvrım uzaklık uzar
Tek nokta seçemez dünyada nazar
Yerinde mi acep,ölü ve mezar?

Yeryüzü boşaldı habersiz miyiz?
Güneşe göç varda ,kalan biz miyiz?

Ses demir,su demir ve ekmek demir...
İstersen demirde muhali kemir.
Ne gelir ki elden,kader bu,emir...

Garip pencerecik,küçük daracık;
Dünyaya kapalı,Allah'a açık

Dua,dua eller karıncalanmış;
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış
Gözyaşı bir tarla,hep yoncalanmış

Bir soluk,bir tütsü,bir uçan buğu
İplik ki incecik,örer boşluğu

Ana rahmi zahir ,şu bizim koğuş
Karanlığında nur,yeniden doğuş....
Sesler duymaktayım;Davran ve boğuş!

Sen bir devsin,yükü ağırdır devin!
Kalk ayağa,dimdik doğrul ve sevin!

Mehmed'im,sevinin ,başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin,eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!

Yarın elbet bizim,elbet bizimdir!
Gün doğmuş ,gün batmış ,ebed bizimdir

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Belki Gelirsin diye çok bekledim Gece yarıları mum ışığında Pencere kenarında..



belki sende izliyorsundur aynı yıldızları diye çok düşündüm... sevgimi yolladım en parlak yıldızlarla belkide sevgimdi onlara ışık veren..



sabah olduğunda güneşi çok selamladım...Doğuşunu izledim...



Neredeysen Çabuk gel.. Sevgimle açan çiçeklerin rüzgara dayanacak gücü kalmadı.. Onlar hep İlkBahara Alışık...




Ne Olur Sonbahar olmadan Gel.. Tüm vücudum solmadan gel..




4 mevsimi yaşarım aynı anda bazen..



Rengarenk Hayaller kurarım Nehir kenarında.. sonrada çıkarım en yüksek dağın tepesine izlerim hepsini büyük bir hevesle...




bazende renkli olmaz Kurduğum Hayaller... Bir zaman küresinin içine sıkışmıştır..





Geceleri Binbir yaşamın olduğu Deniz Kenarında, Deniz Kabuğunun Üstüne Çıkıp Uzakları çook seyrettim... Giden Geldimi Acaba diye çok Düşündüm..



Bazen yaşadığım şehir Berbat bir yer gibi görünür gözüme... Tozlu dumanlı duygusuz bir taş yığını...



Hiç Sevmem Aslında siyah beyaz yaşamı yapmam gereken tek şey sevgiyi ortaya çıkarmak olur... Ozaman bilirimki etrafım renklenir..




Canlanır hayatım..Neşeyle Uçarım İçimdeki Dünyamda..

---

Alıntı

bİrİnİn sEnİ , SeNiN İsTeDiĞiN GiBi SeVmEmEsİ;OnUn SeNi tÜm vArLıGı iLe sEvMeDiĞi AnLaMıNa GeLmEz !!

PAPATYA'NIN HİKAYESİ Koskoca bir bahçede harikulada çiçekler içinde bir papatya..Ve papatya aşık olmuş, yanmıştutuşmuş Ak sakallı bahçıvana..Bir ümit bekliyormuş. Yüzlerce çiçeğin arasından Onunla, sadece onunla saatlerce ilgilensin.. Buz gibi suyunu sadece ona döksün istiyormuş. Sadece ona değsin makası, Sadece ona gülsün dudakları.. Kıskanıyormuş bahçıvanı,Kırmızı güllerden,Sarı lalelerden, Mor menekşelerden..Zambaklardan...Papatya, sadece bahçıvan için açıyormuş, Bembeyaz yapraklarını.. Bir gün, Aşkı öyle büyümüşki..Papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş.. Eğilivermiş boynu..Toprağa bakıyormuş artık..Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş Ayaklarını görüyormuş...Bunada şükür diyormuş... Yetiyormuş ona, bahçıvanın varlığını hissetmek... Zaman akıp gidiyormuş...Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli çok olmuş.. Ne var sanki boynumu kaldırsa,Bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş..Ve işte bir gün.. Bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış..İncecik bedenini ellerinin arasına almış.. Elindeki sopayı, köklerinin yanına, toprağa sokmuş bir iple papatyanın gövdesini bağlayıvermiş sopaya.. Papatya o an daha çok sevmiş bahçıvanı.. Hala göremiyormuş onu, Ama bedeni kurtulmuş.. Uzun bir müddet sonra, Bahçıvan uğramaz olmus bahçeye.. Gelen giden yokmuş.. Kahrından ölecekmiş papatya.. Ama işte bir sabah... Hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış..Derin bir oh çekmiş.. Çılgıncasına sevdiği bahçıvan geri gelmiş..Birden, kendisine doğru gelen iki ayak görmüs.. Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş..Başka birisiymiş.. Adamın elinde bir de makas varmış.. Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru..Ne güzel açmışsın sen öyle demiş.. Bu gencecik, yakışıklı bir delikanlıymış..Ama gövden seni taşımıyor demiş. Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış.Ve bir hamlede başını gövdesinden ayırmış.. Papatya yere düşerken hatırlamış sevdigini..O ak saçlı, ak sakallı, yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış..Birde o gencecik, yakışıklı delikanlıyı düşünmüş.. Ve o an anlamış, neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini..O her seye rağmen, papatyaya emek vermiş.. Ona hiç bir zaman güzel oldugunu söylememiş, Ama onu aslında hep sevmiş..  Papatya anlamış artık..Sevgi ; emek istermiş...Yere düstüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini..Teşekkür etmiş ona içinden..Son yaprağıda kuruduğunda, Biliyormuş artıkGerçek sevginin,söylemeden, yaşamadan, ve asla kavuşmadan varolabileceğini...     Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?  Elin elime değmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.  Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?  ''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek.  Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?  Aynı şeyleri seninle aynı anda düşünmek birlikte ağlamak gülmek. Ve buradayken bile seni çılgınca özlemek...  Seninle olmanın en acı yanı ne biliyor musun?  Seni hiç tanımadığım bir sürü insanlarla paylaşmak. Senin yanında olan, seninle konuşan herkesi çocukça kıskanmak.  Seninle olmanın en mutlu yanı ne biliyor musun?  Tanıdık birileriyle karşılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yan yana... Elimdeki şemsiyeye inat yağmurda ıslanmak birlikte. Elimde kır çiçeğiyle seni beklemek... Aynı mekanlarda aynı yiyecekleri yemek.  Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun?  Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara aya anlatmak... Okuduğum kitabın sayfalarında dinlediğim şarkıların türkülerin şiirlerin her mısrasında seni bulmak.  Seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun?  Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek. Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı başarmak. Yalın ayak yürümek bıçağın en keskin yerinde. Kanadıkça tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime.  Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?  Nereden bileceksin?  Sen benimle hiç olmadın ki. Olsaydın avuçlarım terlemezdi... Isırmazdım dilimin ucunu... Özlemezdim seni yanımdayken.Kıskanmazdım.  Korkmazdım yollarda yürümekten. Islanmazdım yağmurlarda... Yıldızlara aya dert yanmaz, böyle her şarkıda serhoş olmazdım.  Korkmazdım seni kaybetmekten ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize... Ve her kulaçta haykırırdım seni..  Ama sen hiç benimle olmadın ki... YA AKLIN BAŞKA YERLERDEYDİ YA YÜREĞİN...   Bir kadını ağlatmak çok zor degildir aslında. Kadınlar her şeye ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya... En az erkekler kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eger bir kadın yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir. Ama o yüreğin değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker batırır iğnelerini yüreğe! Işte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının. Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk canını çok acıtır. Gözleri buğulanır kadının sonra. Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel olamaz işte. Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya ne kadar karşı koyabilir ki bir kadın. Ince ince süzülür yaşlar gözünden; önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli... Ve kadın ağlar; hem de çok! Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz, ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar kadınları. Her damla bir derstir çünkü. Bazen kadınlar ağladığında çogu insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler. Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan kadınlar ağlamazlarsa, ölürler. Içlerindeki zehirdir onlari öldüren! Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizler yaralarındaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüsür yaraları. Dönüşmemesi lazimdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar. Zaman geçer sonra. Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa ruhlar sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da yeni acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda öğrenirler kendilerine sarılmayı... Çok ağlayan kadınlar, bir çok seyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça inandıkları aşk gerçeği onların gözünde küçülür. Küçüldükçe değerini yitirir ve işte o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar kendilerinden. Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan.. Insanlar soruyorlar çogu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar. Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok ağladılar ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına inanıyorlar, o yüzden kendilerine sarılıyorlar. Çünkü biliyorlar ki sarıldıkları adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir çıkarları oldu sarıldıkları adamların. Ee o zaman niye sarılsınlar ki! Niye sarılalım ki! Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır. Bilin ki, artık aşkın olmadığına inanmıştır. Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır. O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda   kendilerine sarılırlar çünkü!  Su kadar özel, su kadar faydalı ve su kadar çok...  Tükenmez...   İnanıyorum ki, gerçekten de öylesin. Ama ister çeşmelerden dökül, ister göklerden yağ, ister nehirler dolusu ak, dibi olmayan bir kovayı dolduramazsın. Yani; seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın...  Unutma! Daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin... Gürültünün parçası olursun sadece.   Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir. Çünkü; su nasılsa burada, lüzum yok ki suyu kana kana içmeye diye düşünürler... Aynen, sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi!   Ormandaki hiç bir hayvan, ırmağın gürültüler koparan yerinden su içmeye çalışmadı şimdiye kadar. Hepsi, hep sabahın en sakin anını bekledi suyun durgun yerlerini bulabilmek için, gittiler ve sakin sakin ihtiyaçlarını giderdiler. Onlar için en uygun olan ve kendi istedikleri zamanda...   Sen, hep bir su olduğunu düşün. Su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi vazgeçilmez...   Ve su gibi hayat kaynağı olduğunu düşün. Ama su gibi yaşatıcı ol, su gibi yıkıcı, sürükleyici ve öldürücü değil!..   Sen bir su ol... Ama rahmet ol, afet değil! Su isen tarlalarını basma insanların, yuvalarını yıkma, ocaklarını söndürme, sana felaket denmesin!  Su isen bir bardağa sığabil ki; damarlara giresin!..  Su, yüce Allahın insanlar için yarattığı en büyük nimetlerden biri... Suya benzediğini unutma! Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi faydalı, su gibi lüzumlu ve su gibi bitmez, tükenmez olduğunu da unutma.   Ayrıca su gibi sakin olabileceğin gibi, su gibi de kiyametler koparıcı olabileceğini unutma...   Unutma; senin işin rahmet olmak, afet değil !  Vadiler varken önünde ve ovalar varken, yayılabileceğin küçük ırmaklara ayırabiliyorsan kendini ve bardaklara bölebiliyorsan, hayat verirsin çevrene.   Ve yaşayabilirsin dünya dönmesine devam ettiği müddetçe...  Yoksa hep duyulmayan, dinlenmeyen, korkulan ve kaçılan olursun; seller, afetler gibi...   Tercih elindeydi hep ve hep de senin ellerinde olacak...  Ya tutmayı öğreneceksin dilini veya hiç durmadan konuştuğun için, sadece bomboş ve anlamsız sesler çıkartan birisi olduğunu zannettireceksin çevrendeki insanlara!   Ama yapman gereken şu, değil mi? Düşüneceksin ne zaman ne söyleyeceğini. Düşüneceksin kimin dinleyip dinlemediğini, kimin anlayıp anlamadığını. Düşüneceksin anlatmak istediklerinin ne kadarını anlatabildiğini...   Hatta anlayanların anladıklarının da senin anlattıklarının ne kadarı olduğunu düşüneceksin...   Ve konuşmak için en uygun zamanı bekleyecek, en az ama en uygun kelimeleri seçmeye çalışacaksın...  Ahmak olmayan yolcuların, önceden aldıkları biletleri ceplerinde olduğu halde, saatlerini kontrol ederek, vakit yaklaştığında, vapurun kalkacağı iskelede hazır olmaları gibi, sen de fikrini bildireceğin kişinin kıyıya yanaşmasını bekleyeceksin!..  Demeyeceksinki, ben canım isteyince giderim iskeleye, vapur da o saniyede gelmek zorunda!..   Demeyeceksin ki, aklıma geleni aklıma geldiği biçimde söylerim. Karşımdaki de değil duymak, değil dinlemek, anlattığımdan bile fazlasını anlamak zorunda!..   Keşke öyle olsaydı. Keşke haklı olsaydın, ama maalesef değil...   Ağzını açıp şelaleden dökülen suyu içmeye çalışan bir tavşan gördün mü hiç ?..  Veya önüne çıkan ağaçları dahi sürükleyen bir selden susuzluk gidermeye uğraşan bir ceylan gördün mü ?   Kaplanlar bile içebilmek için suyun durulmasını bekler, beyni olan her yaratık gibi!   Hadi... Sen şimdi su olduğunu düşün, ve kendini su gibi hisset...  Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi berrak, su gibi yararlı...  Su gibi hayat kaynağı ve su gibi bitmez, tükenmez olduğunu hatırla...  Ama yine su gibi bir küçük bardağın içine sığdır ki kendini; girebilmeyi öğren insanların damarlarına...